"Superniania" wzruszająco pożegnała Joannę Kołaczkowską. "Dziś płaczę po raz trzeci"

Joanna Kołaczkowska zmarła w nocy z 16 na 17 lipca 2025 roku po wielu miesiącach zmagań z chorobą nowotworową. Śmierć jednej z ikon polskiego kabaretu wywołała ogromny smutek fanów, w tym wielu polskich gwiazd. Jedną z nich jest Dorota Zawadzka, która postanowiła podzielić się w sieci emocjonalnym wpisem.

Dorota Zawadzka przyznała się na Facebooku, że do tej pory tylko dwa razy zdarzyło jej się płakać po śmierci ważnych dla niej artystów. Wcześniej byli to Jerzy Bińczycki, czyli odtwórca roli Bogumiła w "Nocach i dniach". Następnie poruszyła ją śmierć Matthew Perry'ego, czyli niezapomnianego Chandlera z "Przyjaciół". Śmierć Joanny Kołaczkowskiej była trzecią, która doprowadziła ją do łez.

ZOBACZ TAKŻE: Joanna Kołaczkowska często mówiła o śmierci. Znalazła dla siebie zastępczynie

Dorota Zawadzka napisała w sieci, że oglądała Joannę Kołaczkowską na kabaretowych deskach niemal od początku jej kariery. W swoim facebookowym wpisie opisała gwiazdę kabaretu Hrabi słowami:

Wielka aktorka kabaretowa, śmieszka, wielki człowiek i wspaniała postać. W złoto zamieniała słowa i zdania. Jej śmiech dodawał mi sił i otuchy od wielu, wielu lat.

Dorota Zawadzka symbolicznie pożegnała Joannę Kołaczkowską, podkreślając jej talent. Facebookowy post zakończyła słowami:

Zaciśnięte gardło, łzy i śmiech. Śmiech pozostanie. I to byłoby dla pani Joanny najważniejsze. Byśmy się nadal umieli śmiać. Nie żegnam się. Kłaniam się nisko.

Joanna Kołaczkowska w kwietniu 2025 roku zawiesiła działalność estradową w związku z wykryciem u niej choroby nowotworowej. Dariusz Kamys, szwagier artystki i jeden z członków kabaretu Hrabi, na początku lipca prosił o modlitwę za przyjaciółkę. W czwartek nad ranem grupa poinformowała o śmierci Kołaczkowskiej, pisząc:

Z ogromnym bólem i smutkiem zawiadamiamy, że odeszła Joanna Kołaczkowska... Nasza Asia. Przyszło jej zmierzyć się z najgorszym i najbardziej agresywnym przeciwnikiem. Walczyła dzielnie, z godnością, z nadzieją. My razem z nią. Wyczerpaliśmy niestety wszystkie dostępne formy leczenia. Wierzyliśmy w cud. Cud nie nastąpił. Asia odeszła spokojnie, bez bólu. W otoczeniu najbliższych i przyjaciół – wśród tych, których kochała i którzy kochali ją bezgranicznie.