Maja Bohosiewicz z bardzo ważnym apelem do wszystkich matek! "Kary cielesne to porażka wychowawcza, za którą NALEŻY PRZEPROSIĆ!"

No dobra, siadam i piszę. O dzieci biciu. Czy tam o klapsach. Jak kto woli. Jest to jeden zbiór. Tyle, że nie każde bicie jest klapsem. Ale każdy klaps jest biciem. Temat wydać by się mogło oklepany (jak dziecięca pupa) ale jakże żywe emocje w was nadal wzbudza - zaczęła.

Dziwi mnie również fakt, że klapsy mają coś wspólnego z wychowaniem, ale okej... od początku. Kolega na forum napisał, że bicie jest złe, ale raz klapsnął synkowi, bo wsadzał palce do kontaktu, no i się synek nauczył, już nie wkłada. Ktoś przeczytał, po mailu odszukał kto to i napisał do prezesa firmy w której pracuje, że ich pracownik pochwala publicznie bicie dzieci. Wszyscy oburzeni, że donosicielstwo, że ludzie są chorzy itp. A ja sobie myślę, że dobrze, że istnieje w ludziach taka postawa ażeby stanąć w obronie małych ludzi, którzy sami o siebie nie zawalczą - napisała. Osoby publiczne, osoby piastujące wysokie stanowiska publicznie POWINNY dawać dobry przykład i edukować innych, że kary cielesne to porażka wychowawcza i słabość karającego. Jasne, rozumiem, każdemu z nas czasami puszczają nerwy, gotuje się w mózgu złość i bezsilność, ale musimy mieć świadomość, że jeżeli zastosowaliśmy klapsa, to nie była to konieczność, tylko nasza porażka, za którą należy przeprosić, bo każdemu bez względu na wiek należy się szacunek. Budowanie autorytetu na strachu i przemocy być może przynosi efekt w postaci odpowiedniego zachowania, ale nie wynika ono z tego, że młody człowiek staje się mądrzejszy i empatyczny. Tylko wytresowany, bo wie, że czeka go kara, bolesna i zawstydzająca. Tyle mądrych książek powstało napisanych przez wybitnych psychologów, Internet jest pełny ciekawych artykułów, wiedza leży wręcz na ulicy, nie musimy uciekać się do metod naszych ojców, którzy swoim srogim spojrzeniem potrafili zabijać. Jest też różnica w spokojnym uchwyceniu dziecka za ramiona, patrzeniu mu w oczy w ataku histerii i spokojnym mówieniu lub przemocowa wersja tego samego zachowania, kiedy chwytamy dziecko za ramiona, troszkę za mocno, i słowa: uspokój się, cedzimy przez zęby z agresją w oku. Pamiętajcie, traktujmy nasze dzieci z szacunkiem, pamiętajmy o wyznaczaniu granic, pamiętajmy o słowie: NIE, ale nigdy przenigdy NIE UŻYWAJMY PRZEMOCY ANI FIZYCZNEJ ANI SŁOWNEJ - czytamy w obszernym wpisie Mai Bohosiewicz.