TYLKO U NAS. Ilona Felicjańska o pobycie w szpitalu psychiatrycznym. "Życia nie należy się wstydzić"

W kwietniu 2020 roku Ilona Felicjańska podjęła trudną, ale bardzo świadomą decyzję o dobrowolnym zgłoszeniu się do szpitala psychiatrycznego. Była modelka otwarcie poinformowała opinię publiczną w specjalnie wystosowanym liście, że miała nawrót choroby alkoholowej i pilnie potrzebowała wsparcia.

Przebywając w placówce, Felicjańska dzieliła się głębokimi refleksjami na temat własnego życia i otaczających ją pacjentów zmagających się z kryzysami, podkreślając, że potrafi przyznać się do słabości i chce walczyć o samą siebie. W rozmowie z naszą dziennikarką Karoliną Motylewską otworzyła się na temat swojej choroby i wspomniała o pobycie w szpitalu psychiatrycznym.

Była modelka przez lata borykała się z uzależnieniem od alkoholu. Miała gorsze i lepsze momenty, ale gdy nie potrafiła poradzić sobie z problemem, udała się do szpitala psychiatrycznego. W wywiadzie dla naszej redakcji Felicjańska opowiedziała nieco więcej na temat tego, czym jest choroba alkoholowa. Podkreśliła, że zalicza się ją do chorób psychicznych.

Tutaj warto powiedzieć, że uzależnienie jest chorobą psychiczną. Tylko to jest choroba psychiczna, którą można zaleczyć. To nie jest trwałe zaburzenie osobowości, ale choroba polegająca na tym, że uzależnienie ma swoje mechanizmy. Te zmieniają kompletnie widzenie rzeczywistości i podejmowanie decyzji zgodnie z samym sobą. Te mechanizmy zniekształcają nasze widzenie świata. Tylko tę chorobę można zatrzymać - zaczęła Felicjańska.

Zobacz też: "Królowa przetrwania". Widzowie bronią Pajączkowskiej i Felicjańskiej. "To był LINCZ"

W dalszej części rozmowy wspomniała, że nie wszystkie uzależnione osoby są gotowe do zamknięcia się w szpitalu psychiatrycznym. Kiedy jest to jednak zaawansowany problem, taka pomoc jest niezwykle potrzebna. I dlatego też Ilona Felicjańska zdecydowała się na taki krok, podkreślając przy okazji, że nie jest to niczym wstydliwym.

Szpitale psychiatryczne są po to, żeby te choroby zatrzymać. Podstawą do tego, żeby pójść na terapię, jest abstynencja. Żeby przestać pić w zaawansowanym uzależnieniu, czasami ten szpital jest potrzebny. (...) Uważam, że to jest kolejne tabu. Mówienie o trudach swojego życia. Swojego życia nie należy się wstydzić. Nie można wstydzić się tego, że chce się ratować swoje życie. Powiedzenie na głos, że jestem uzależniona, pomogło wielu osobom zrozumieć, że nie ma znaczenia, jaki masz status społeczny, ile masz pieniędzy czy lat. To jest choroba, która może dotknąć każdego. (...) Więc nie uważam za wstydliwe powiedzenie: "Tak, byłam w szpitalu po to, żeby szukać pomocy" - wyznała.