Córka Zbigniewa Wodeckiego udzieliła wzruszającego wywiadu. W drugą rocznicę śmierci przekazała przełomową wiadomość

Śmierć Zbigniewa Wodeckiego była szokiem dla całej Polski. Rodzina, media i fani nie mogli uwierzyć, że ikona polskiej sceny muzycznej odeszła. Udar mózgu jakiego doznał 8 maja doprowadził do nieodwracalnych zmian w organizmie. Pomimo starań lekarzy, muzyk zmarł w warszawskim szpitalu 22 maja.

Zbigniew Wodecki, córka

Rafał Matuszczak

22 maja 2019, 12:13

Dzisiaj mijają dwa lata od tych tragicznych wydarzeń. Z tej okazji w Fakcie ukazał się wywiad z córką artysty. Katarzyna Wodecka-Stubbs przyznała, że pomimo fizycznego braku artysty wśród nas, pamięć o nim nie przemija:

Pracując w Fundacji im. Zbyszka Wodeckiego, zauważam, że zainteresowanie nim stale się zwiększa. Zgłasza się do nas mnóstwo piosenkarzy, którzy chcą wykonywać jego piosenki, brać udział w naszych koncertach. (...) Ojciec to ikona polskiej muzyki, nie tylko zresztą rozrywkowej. Ikona aż czterech dekad – wspomina kobieta.

DLA CIEBIE
TYLKO U NAS! Marcin Hakiel odmówił udziału w "Tańcu z gwiazdami". "Jak cię ktoś tak potraktował..."

Muzyk zostawił po sobie dziesiątki wspaniałych kompozycji. Istnieją też takie, które nigdy wcześniej nie ujrzały światła dziennego. Katarzyna przekazała przełomową wiadomość dla tysięcy fanów talentu Wodeckiego – piosenki zostaną wyciągnięte "z szuflady" i trafią wkrótce do szerokiego grona odbiorców:

Ciągle odkrywamy mnóstwo ciekawych rzeczy z lat 70. i 80., które tata zostawił. Mamy wiele partytur, starych taśm, nawet szpulkowych. Pracujemy nad cyfrowymi wersjami tych utworów i mamy nadzieję, że większość z nich, ujrzy niedługo światło dzienne. Ponadto do Fundacji dociera wiele kompozycji ojca napisanych tylko na jeden dzień, na przykład na specjalny urodzinowy koncert. O wielu z nich nie mieliśmy pojęcia – czytamy.

Pan Zbigniew był nie tylko wspaniałym muzykiem, ale i ojcem. Dobro swojej rodziny stawiał ponad wszystko:

Wcale nie polecał swoim dzieciom tej profesji (czyt. muzyki), wręcz nas do niej zniechęcał. Choć też nigdy nie narzucał nam niczego i cenił nasze wybory zawodowe. Uwielbiałam, gdy tata ćwiczył w domu, lubiłam się przysłuchiwać, patrzeć na niego. Wszyscy wówczas staraliśmy się być cicho, ale z drugiej strony ojciec często wykorzystywał nas w swojej pracy, prosił, byśmy śpiewały chórki, jakoś się angażowały. To było cudowne!