Wnuczka Leszka Millera przeszła przez piekło! Została pobita na ulicy w biały dzień!

Żartowano ze mnie, a ja nie rozumiałam, o co chodzi. Co chwile słyszałam coś o lewicy. Poza tym, śmiano się, że jestem gruba, brzydka i mam wysokie czoło. Miałam przez to bardzo niskie poczucie własnej wartości. Nauczyciele zwracali na mnie uwagę bardziej niż na innych uczniów. Jeśli ktoś nie lubił mojego dziadka lub miał inne poglądy polityczne niż on, dawał mi to bardzo odczuć podczas lekcji. To nie jest okres, który dobrze wspominam. (...)  Byłam wrażliwą dziewczynką i kompletnie nie wiedziałam, dlaczego mnie to spotyka. Myślałam, że to ze mną coś jest nie tak. Nie sądziłam, że to wszystko dzieje się z powodu dziadka. W pewnym momencie się załamałam. Długo miałam poważne problemy i tak naprawdę wyszłam z nich dopiero rok temu. To była masakra! Miałam sporo kompleksów, byłam w wieku dojrzewania i było mi trudno. Poza tym, to nie były tylko niemiłe komentarze. Kiedyś zostałam zwyzywana, opluta, pobita i obrzucona kamieniami. Co prawda nic mi się nie stało, ale nie było to przyjemne - wyznała.

Potrafiłam leżeć dwa dni w łóżku, pić tylko kawę bez cukru i oglądać telewizję. Nie miałam siły, żeby wstać. Bliscy mówili mi, że jestem chora. Mówiłam im, że to niemożliwe, bo przecież bulimia to coś poważnego, a mi nic nie jest. Później doszło do tego, że gdy wychodziłam ze znajomymi się czegoś napić, to od razu biegłam do łazienki i wymiotowałam. (...)Były takie dni, że nic nie jadłam. (...) Mama i przyjaciółka powiedziały mi, że się o mnie bardzo martwią. Schudłam w miesiąc trzynaście kilogramów. Wszyscy twierdzili, że to nie jest normalne. Nadal uważałam, że nie mam żadnego problemu. Zaproponowano mi wizytę u psychiatry. (...) byłam przekonana, że on stwierdzi, że mama przesadza i że ze mną wszystko w porządku. Chciałam mieć święty spokój. Niestety, psychiatra powiedział, że jest ze mną bardzo źle i zdiagnozował u mnie bulimię. (...)Potem zaczęłam chodzić do psychologa na terapię. Dużo rozmawialiśmy. W końcu zaczęłam prowadzić zdrowy tryb życia, chodzić na siłownię i inaczej się odżywiać. Bardzo pomogło mi też to, że poznałam wtedy mojego obecnego chłopaka. Spędzaliśmy razem dużo czasu i czułam się szczęśliwa. Wiedziałam, że nawet jak przytyję, nic się nie stanie. I jakoś z tego wyszłam. Aczkolwiek nadal czasem to do mnie wraca. Gdy zjem pizzę, w głowie zapala mi się czerwona lampka i czuję, że powinnam zwymiotować. Szybko jednak się uspokajam i tłumaczę sobie, że wszystko jest w porządku. Muszę uważać, żeby nie wpaść znowu w bulimię - powiedziała.

Jeszcze kilka lat temu, gdy miałam jakąś piosenkę w głowie, nagrywałam ją i wpychałam w czeluść mojego komputera. Teraz podśpiewuję sobie w domu, gdy jestem sama lub gdy biorę prysznic. Lubię to. Niedawno wydarzyło się coś, co może wywrócić moje życie do góry nogami. Nie mogę jeszcze zdradzać szczegółów, ale jest duża szansa, że wrócę do śpiewania i spełnię swoje marzenia z dzieciństwa - zdradziła na zakończenie rozmowy.