Jacek Cygan po latach ujawnił polityczne kulisy powstania przeboju Ryszarda Rynkowskiego. "Nie wytrzymałem"

Jacek Cygan przez lata współpracował z Ryszardem Rynkowskim, któremu pisał teksty do jego melodii, m.in. do przebojów: "Wypijmy za błędy", "Nie budźcie marzeń ze snu", "Życie jest nowelą", "Dziewczyny lubią brąz", "Dary losu" czy "Za młodzi, za starzy". W 1992 r. premierę miał jeszcze jeden ich wspólnych utwór, czyli "Zwierzenia Ryśka, czyli jedzie pociąg", o którego powstawaniu Cygan opowiedział w swojej nowej książce, w której ujawnił, że tekst piosenki był inspirowany wydarzeniami politycznymi w Polsce.

"Zwierzenia Ryśka, czyli jedzie pociąg"

Leży przede mną kartka, którą przesłałem faksem do Rysia w Opolu, bo tę piosenkę kończyłem na ostatnią chwilę. Ale nie było napięcia, bo piosenka nie miała brać udziału w żadnym konkursie, ot, Ryszard miał ją zaśpiewać w kabaretonie. Tyle że dzień wcześniej stracił głos. Szpital, zastrzyk z blokadą, płukanie gardła. Nic nie pomagało, ledwo charczał. Ale jest prawdą, że miłość leczy, a zwłaszcza miłość opolskiej publiczności. Ryszard stanął na scenie i wycharczał: "Jacek mi tu napisał: »Rysiu! Chórek z wyraźną transakcentacją, śpiewa z tobą kapela i publiczność«. Pomóżcie!". I publiczność pomogła, a potem tak pomagała przez lata, że prawie przejęła tę piosenkę w całości.

ZOBACZ TEŻ: Jacek Cygan wręczył Garou nietypowy prezent. Wspomniał ich "wspólnie spędzoną noc"

Przyznam pod przysięgą, że naprawdę chciałem do tej country'owej muzyki Ryszarda napisać coś lekkiego i bezproblemowego. I nawet tak zacząłem. Ale kiedy 4 czerwca 1992 r. pojawiła się tzw. lista Macierewicza i okazało się, że Polska staje się krajem absurdu, że ten, kto wywalczył wolność i na całym świecie jest uznawany za najważniejszego Polaka po papieżu, ma od dziś być agentem Bolkiem, nie wytrzymałem. A jednocześnie, jeżdżąc po Polsce z koncertami, widziałem, że zwykli ludzie mają serdecznie dość polityków, czarnych teczek i całej tej Warszawy.

I napisałem: "Nie oglądać »Wiadomości«, / Paru gościom krzyknąć: Pas! / Złotej rybce ogryźć ości / Za to, co przyniosła nam". No, i dopisałem do dziecinnej piosenki to zdanie: "Byle nie do Warszawy!" z akcentem na ostatnią sylabę. I taki tekst wysłałem Ryszardowi.

Dalszy ciąg już Państwo znacie. Ale może tej historii nie słyszeliście. Parę lat później miałem koncert w Bazylice Mniejszej w Strzegomiu, największym kościele gotyckim na wschód od Berlina. Przyjechałem z żoną na hotelowy parking, znalazłem miejsce do zaparkowania i udałem się do oświetlonych drzwi. Otworzyłem je i oniemiałem. W środku odbywało się wesele, które było w fazie robienia lokomotywy do mojej piosenki. Pociąg z panną młodą na czele wartko przesuwał się po sali. Wokalista zespołu, który znajdował się na podwyższeniu dokładnie naprzeciwko wejścia, nagle mnie zobaczył i krzyknął: "To on!". W jednym momencie panna młoda mnie porwała i ustawiła na czele lokomotywy, która pognała dalej z okrzykami zachwytu weselników. I wtedy pomyślałem: "No cóż, kara musi być!".

ZOBACZ TEŻ: Jacek Cygan chłodno o młodym pokoleniu artystów. "Nic z tego nie będzie"