Dorota Szelągowska o rozwodzie i dzieciach. Niby nic nie chciała powiedzieć, ale zdradziła całkiem sporo

Nie rozumiem bardzo wielu ludzi, którzy szukają zrozumienia u swoich fanów lub w jakiś innych miejscach. Ja myślę, że mogę świadczyć o sobie: tym, jaka jestem i tym, co robię, i to się staram robić każdego dnia. Natomiast starałam się nigdy nie mówić rzeczy, które są prywatne, które ocierają się o intymność. A to też dlatego, że ja mam z kim o tym rozmawiać. I to jest bardzo fajne. Nie jestem psychologiem. Ja remontuję, mogę poopowiadać o remontach.

Zawsze wpływają. Jestem człowiekiem. Ale mam to szczęście, że moja praca jest tym, co kocham. Mam to szczęście, że moja praca nie polega na osiąganiu słupków oglądalności. Tylko ja realnie zmieniam życie ludziom. To coś zostaje. Uskrzydlenie po finałach, to jest coś, czego każdemu życzę.

Ja nie wiem, czy mam specjalne oczekiwania. Jakiś taki spokój. Dzielę moje życie pomiędzy pracę a moje dzieci. Jedno dziecko już jest dorosłe. Mój syn jest dorosły. Moja córka bardzo mocno mnie potrzebuje. Na nic więcej w tym życiu nie mam czasu. Kończę pracę, jestem w  domu. I potem jest ten moment, kiedy ona idzie spać, ja mam wyciszony telefon i mam taki oddech. Nikt ode mnie nic nie chce przez chwilę. Mam jedyne takie oczekiwanie, żeby to trwało jak najdłużej. Ale mam fantastycznych ludzi dookoła. Mam cudowną firmę, przyjaciół. Wiele planów dotyczących różnych rzeczy. To jest moje jedyne oczekiwanie. Żeby to trwało. Najbardziej można rozbawić Pana Boga, jak się mu opowie o swoich planach. Mam takie poczucie, że coś nade mną czuwa, ktoś ze mną jest. Więc nie boję się.