Sylwia Bomba o samodzielnym macierzyństwie. Nie każda kobieta ma odwagę powiedzieć to głośno [WIDEO]
Sylwia Bomba powiedziała córce o tym, że mała jest półsierotą. I zaczęła zmagać się z trudami macierzyństwa samodzielnie. Jak radzi sobie z wychowaniem Antoniny w pojedynkę?
Sylwia Bomba o samotnym macierzyństwie
Nie na darmo powstało przysłowie, że do wychowania dziecka potrzebna jest całą wioska. To niełatwe, by podołać wszystkim obowiązkom i wyzwaniom w pojedynkę. Nie ma wówczas także możliwości, by dzielić z kimś ogromną dumę i radości. Czy ktoś pomaga Sylwii Bombie w opiece nad córką?
Główną moją pomocą i jedyną są moi rodzice. Moja Tosia ma z nimi fantastyczny kontakt, ja miałam wspaniałe dzieciństwo. I teraz na nich patrzę i trochę im zazdroszczę, że są takimi wspaniałymi dziadkami, bo przypomina mi się moje dzieciństwo. Teraz Tosia ma techniczną przerwę w przedszkolu, więc tydzień jest u dziadków, a na tydzień jedziemy razem na wakacje. Dostałam całą listę aktywności, co robili i jak do niej dzwonię, to mówi, że za mną tęskni, ale nie ma czasu ze mną rozmawiać.
Co robi, gdy jej córeczka jest u dziadków?
Robię wszystkie rzeczy na które zwykle nie mam czasu. Np. idę sobie na trening, na który zwykle nie mam czasu, bo jak Tosia jest na miejscu, to mój trening trwa godzinę i zaraz po nią biegnę. Więc np. robię trening codziennie, trwa on półtorej godziny, nadrabiam zaległości w pracy, wszystkie rzeczy formalne, popłaciłam wszystkie rachunki no i generalnie nadrabiam, staram się tak przygotować, że jak ona przyjedzie, to cała uwaga skupi się na niej.
Trudne momenty Sylwii Bomby
Czy Sylwia Bomba miewa gorsze momenty? Co wówczas robi? Jak sobie z nimi radzi?
Są takie dni, każdy ma czasami słabsze dni i moja córka i ja i jak się te słabsze dni nam zejdą, to jest ciężko, bo jestem jedyną osobą do której ona może przyjść i coś powiedzieć, a ja np. chciałabym posiedzieć wtedy w spokoju. Macierzyństwo nie jest takie łatwe, bywają słabsze dni i są takie dni, że chwilami mam ochotę powiedzieć: Boże, mam dosyć. Ale powiem wam jedno - jak jej nie mam, jak ją zostawiam u swoich rodziców, to cieszę się tylko pierwsze 10 minut, a potem jak już wyjeżdżam to po chwili mam łzy w oczach i myślę - Boże, moje życie jest bez sensu bez Antoniny.
Co wy na to?
