Sylwia Bomba o samodzielnym macierzyństwie. Nie każda kobieta ma odwagę powiedzieć to głośno [WIDEO]

Główną moją pomocą i jedyną są moi rodzice. Moja Tosia ma z nimi fantastyczny kontakt, ja miałam wspaniałe dzieciństwo. I teraz na nich patrzę i trochę im zazdroszczę, że są takimi wspaniałymi dziadkami, bo przypomina mi się moje dzieciństwo. Teraz Tosia ma techniczną przerwę w przedszkolu, więc tydzień jest u dziadków, a na tydzień jedziemy razem na wakacje. Dostałam całą listę aktywności, co robili i jak do niej dzwonię, to mówi, że za mną tęskni, ale nie ma czasu ze mną rozmawiać.

Robię wszystkie rzeczy na które zwykle nie mam czasu. Np. idę sobie na trening, na który zwykle nie mam czasu, bo jak Tosia jest na miejscu, to mój trening trwa godzinę i zaraz po nią biegnę. Więc np. robię trening codziennie, trwa on półtorej godziny, nadrabiam zaległości w pracy, wszystkie rzeczy formalne, popłaciłam wszystkie rachunki no i generalnie nadrabiam, staram się tak przygotować, że jak ona przyjedzie, to cała uwaga skupi się na niej.

Są takie dni, każdy ma czasami słabsze dni i moja córka i ja i jak się te słabsze dni nam zejdą, to jest ciężko, bo jestem jedyną osobą do której ona może przyjść i coś powiedzieć, a ja np. chciałabym posiedzieć wtedy w spokoju. Macierzyństwo nie jest takie łatwe, bywają słabsze dni i są takie dni, że chwilami mam ochotę powiedzieć: Boże, mam dosyć. Ale powiem wam jedno - jak jej nie mam, jak ją zostawiam u swoich rodziców, to cieszę się tylko pierwsze 10 minut, a potem jak już wyjeżdżam to po chwili mam łzy w oczach i myślę - Boże, moje życie jest bez sensu bez Antoniny.