Niezwykle intymne wyznanie Macieja Stuhra na temat dzieci i ojcostwa. Nigdy wcześniej nie mówił o tym w ten sposób

Właśnie zakończyłem działalność kabaretu „Po Żarcie”, żeby na poważnie zająć się aktorstwem, zagrałem w „Fuksie”, „Chłopaki nie płaczą”, a tuż po narodzinach Matyldy w „Przedwiośniu” Filipa Bajona swoją pierwszą poważną rolę. Zaraz potem zacząłem zdjęcia do „Poranku kojota”. No więc może sobie pani wyobrazić jaki był ze mnie ojciec. Gdzieś tam się w nocy przywlekałem do domu, zmieniłem parę pieluszek i rano z powrotem na plan.

Mogę sobie pozwolić, żeby zrezygnować z jednego, drugiego, trzeciego projektu, czego nie mogłem zrobić w wieku 25 lat. To był wóz albo przewóz. Albo chwycę tę szansę za nogi, albo ona gdzieś odleci. Marzyłem o kręceniu filmów całe życie, to co, miałem odmówić zagrania w Przedwiośniu? Teraz częściej jest tak, że role bardziej chcą mnie, niż ja chcę je. To jest chyba największa różnica. Dobra, mogę zagrać w tym filmie, ale mogę też nie grać. Nie kryguję się. Wiem, że nic mi się nie stanie jak nie zagram.

Ostatnio spędził część wakacji z Leonem, swoim kuzynem o rok starszym, który miał 30 zabawek, a Tadeusz ani jednej, bo Tadeusz głównie bawi się patykami, kamieniami, ślimakami, tym, co znajdzie. Z żoną dbamy o to, żeby go nie zarzucać zabawkami, choć i tak oczywiście jest zarzucany i nie wiadomo skąd się te zabawki biorą... W każdym razie staramy się, żeby raczej kreatywnie podchodził do rzeczywistości, ale na tych wspomnianych wakacjach Leon miał 30 samochodzików i fajne maskotki, ale co Tadeusz dotknął, było po łapach, bo: „To moje, moje, moje”. No więc Tadeusz zaczął badać rzeczywistość pod względem prawa własności. Poszedłem z nim ostatnio na spacer, a on pyta: „Co to jest? Szosa. Tadzia? Nie, nie Tadzia, wszystkich.